(NL) DIT DOEN WE ALLEMAAL WEL EENS EN HET IS ZO ZONDE

Bron: lady-basil.tumblr.com

Elke dag loop ik een rondje in het park hier in de buurt. Wandelen helpt mijn hoofd leeg te maken, het lichaam krijgt beweging en mijn zintuigen frisse lucht. Het is bijna therapeutisch, ik raad het iedereen aan; elke dag een wandelingetje voor de ontspanning! Ik zit veel binnen nu (maar wie niet), dus dan is een bezoek brengen aan de hoge bomen ontzettend fijn. Al slenterend naar boven kijken, alleen de vogels en je voetstappen en uiteindelijk zal je hoofd rustig worden. Als je niet te snel de pas erin zet natuurlijk, het is wel de bedoeling dat je vertraagd. Even alles om je heen opmerken en je zorgen meegeven met de wind.

Een les van Moeder Natuur
Vanochtend was echter anders. Vanochtend gebeurde er iets tijdens mijn wandeling wat me juist aan het denken zette. Ik kreeg een les van moeder natuur, een tik op mijn vingers bijna. Over iets dat we allemaal wel eens doen. Vandaag ging ik van mijn normale wandelroute af en liep ik een blokje om, want ik voelde dat ik een grotere 'natuur-shot' nodig had. Direct nadat ik rechtsaf een pad inliep dook er aan de rechterkant een mama eend met een stel baby eendjes uit de struiken. Zo snoezig, donzig en schattig. Mijn hart maakte een klein sprongetje van geluk, dat vind ik zo mooi om te zien zulke kleine diertjes. En dat nog geen meter bij me vandaan! Ze probeerden voor mijn neus over te steken naar het watertje dat aan de linkerkant lag. Mama voorop, de kleintjes er hobbelend achteraan.

Omdat ik langer van ze wilde genieten, pakte ik snel mijn telefoon erbij om een foto te maken. Maar mijn telefoon werkte niet mee, ik drukte op de verkeerde knop en voor ik het wist had ik een foto van mijn eigen gefrustreerde hoofd (gedraaide camera, aaargh). Voor ik het wist waren de lieve eendjes verdwenen in het struikgewas aan het water. Het moment was voorbij. Vol teleurstelling liep ik er haastig naartoe in de hoop nog een glimp van de schatjes op te vangen. Maar nee, ik kon ze echt niet meer zien. Oh wat zonde! Zo'n mooie, magische gebeurtenis voor mijn voeten en toch de baby eendjes niet gezien, en ook nog eens geen foto. Waarom kon ik niet gewoon even stil staan en van het moment genieten? Dit moment in me opnemen, rustig bekijken hoe ze achter hun mama naar het water waggelden. Nee, in plaats daarvan had ik alleen de haast gevoeld om het moment te willen vastleggen.

Niks duurt eeuwig, geniet nu
Ik liep verder en ging hierover nadenken, want hoe vaak gebeurt dat wel niet? We proberen een moment vast te leggen, maar kunnen er daardoor niet (of minder) van genieten. Want ja, je hebt een telefoon in je hand en bent daardoor afwezig.. Ik denk vaker dan we willen.

Daarom wil ik je vragen te proberen je telefoon in je zak te laten zitten als er een prachtig moment in je leven voordoet. Weersta de verleiding om het vast te leggen, te vereeuwigen. Niets duurt eeuwig, er is alleen dit moment. Kijk om je heen, gebruik je zintuigen, neem het allemaal in je op. Geniet er volledig aanwezig van en wees niet bang dat je het niet zal onthouden. Delen kan altijd door het mooie moment aan iemand te vertellen, in geuren en kleuren. Dat maakt het zelfs meer speciaal dan enkel het tonen van een foto, vind ik. Als iets indruk op je maakt, dan zal je dat nooit vergeten en staat het in je geheugen gegrift. Ook zonder foto.


Reacties